ทุกคนคงจะได้อ่านข่าวดังบนหน้าแรกของหนังสือพิมพ์หลายฉบับ
ที่ว่า...
ลองเข้าไปอ่านดูนะคะ
...
โรงเรียนที่ว่าน่ะ โรงเรียนเี่ราเองล่ะค่ะ...
ใครจะคิดว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นที่โรงเรียนเรา
จริงๆนะ โรงเรียนเราเองเลยล่ะ ถึงเราจะไม่ได้เห็นตอนโดนแทง (เรานั่งกินข้าวที่โรงอาหาร ชั้น1 แต่ไอ้เด็กนั่นมันแทงรุ่นน้องเราที่ชั้น3) แต่เราก็รับรู้เหตุการณ์ได้นะ...
ลองคิดดูสิคะว่ามันเป็นยังไง...
.......ตอนลงมากินข้าว โรงอาหารที่เคยแน่นแทบไม่มีคน ทั้งๆที่ควรจะเป็นเวลาที่ยุ่งที่สุดในเวลาทานข้าว...
...บางโต๊ะมีจานอาหารวางไว้ ทั้งที่กินหมดแล้ว ยังไม่ได้กิน แล้วก็ยังกินไมาหมด...
...มีเด็กๆไปออกันอยู่ที่ใต้อาคารเยอะมากๆ ทั้งอาจารย์แล้วก็ภารโรงด้วย...
พอเรากินข้าวเสร็จนั่นล่ะ เพื่อนเราได้ยินเค้าคุยกันว่ามีคนแทงกัน...
ตอนแรกเราไม่เชื่อนะ... ไม่เชื่อเลย ในใจยังคิดอยู่เลยว่าจะเป็นไปได้ยังไง ที่โรงเรียนเนี่ยนะ...
แต่พอไปที่หน้าอาคาร สิ่งที่เราเห็นอยู่ตรงหน้าเสาธงคือ...
....เลือดสีแดงฉานกองโต... ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นว่ามันไหลลงมาเป็นทางตั้งแต่บันใดขึ้นอาคาร...
ถ้าคุณเป็นคนกลัวเลือด คุณจะเห็นมันไม่ได้เลย
ลองคิดดูสิ ขนาดว่าเรามาดูเหตุการณ์ช้าไปมากแล้วนะ... ภารโรงเช็ดเลือดที่บันไดไปแล้วนะ ตั้งแต่ชั้น3ที่เค้าแทงกัน
แต่สิ่งที่คุณจะสัมผัสได้เลยคือ กลิ่นคาวเลือดข้นคลั่ก... ที่แม้แต่คนไม่กลัวเลือดยังต้องเบือนหนี...
เพื่อนเรา...ที่กลัวเลือด... เดินจะไปตามสอบวิชาดนตรี หลังจาดที่ไม่ได้มาโรงเรียน... เธอต้องเดินตัดอาคารไปทางบันไดที่เด้ฏคนที่โดนแทงเดินลงมา...
คิดดูสิว่าเธอเล่าว่ายังไง...
"แอม... เลือดกองโตไหลเต็มระเบียง เต็มบันใดเลย..."
แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ
เสื้อนักเรียนของเด็กคนนั้นน่ากลัวมาก... มันถูกย้อมเป็นสีเลือด ไม่มีสักส่วนที่เป็นสีขาวเหมือนตอนเช้า...
ขนาดเพื่อนของเด็กคนนั้น ที่ช่วยแบกเค้าไปส่งโรงพยาบาล... ก็ยังถูกย้อมด้วยสีเลือด...
....ทุกคนแตกตื่น ส่วนไอ้ฆาตกรนั่นก็ซ้อนมอเตอร์ไซค์หนีไป...
........
แต่.... คุณเชื่อไหม... เพื่อนเรา เป็นเพื่อนกับรุ่นน้องที่ตาย... เค้าบอกว่า... มันเตรียมการมาก่อนแล้ว
มันพกมีดมาโรงเรียน... เราบอกได้แค่เพียงว่าไม่ใช่คัตเตอร์...
ไม่ใช่อะไรที่หาได้แถวๆนั้น... แถมตอนแทง... กลับมีคนยุให้แทงด้วยนี่สิ!
ถ้าถามว่าคนยุตอนนี้เป็นยังไงน่ะเหรอ... หลังจากที่รุ่นน้องคนนั้นโดนแทง ก็วิ่งหนีไปหลบอยู่หลังอาจารย์ปกครอง...
หลังจากนั้นเกือบๆหนึ่งชั่วโมง... อาจารย์ที่ไปเฝ้ารุ่นน้องคนนั้นก็แจ้งข่าวมาว่า...
เค้าเสียแล้ว...
เราเรียนแทบไม่เป็นเรียน... เพื่อนเราที่เห็นเด็กคนนั้นโดนหามไปส่งโรงพยาบาลร้องไห้ออกมาอย่างหยุดไม่ได้...
เสียใจ... สลดใจ... เศร้าใจ...
ไอ้เด็กเลวช่างยุก็แทบไม่รอด แทบจะโดนเพื่อนของรุ่นน้องที่ตายกว่าสามสิบคนรุมกระทืบ...
ไม่ใช่ด้วยอะไร
แต่เป็นการบันดาลโทสะ แค้นใจ เสียใจ แล้วก็โทษตัวเอง ที่ขึ้นไปช่วยไม่ทัน... ที่หยุดไอ้ฆาตกรไม่ได้...
.................
เราขอไว้อาลัยให้แก่นายวิทธวัส แดงสำราญ รุ่นน้องของเรา ด้วยความอาลัย...
ขอให้หลับให้สบายนะ... พวกเราจะนึกถึงเธอ...
..............
..........
......
..
.
... อันความตาย อุปมา เหมือนนอนหลับ ...
กชกร ฐิติไพสิฐ ม.6
